* نوشته زیر برگرفته از یکی از سایتهای اینترنتی است. با مقایسه وضعیت ایران در زمان قاجار با ایران امروز شباهتهای زیادی را از لحاظ اوضاع اجتماعی و سیاسی شاهد هستیم.

وضعیت ایران در دوران قاجار:

ایران در آن دوران یکی از عقب افتاده ترین و ویران ترین ممالک آن دوران بود. شاهان قاجار ایران را ضعیف کرده و  استقلال ایران را به خطر افکنده بودند.  آنان افرادی نالایق و فاسد و در نهایت قساوت قلب و فساد اخلاق بودند. احکام جزایی در آن دوران بسیار سخت و هولناک بود. هرگونه قانون در ایران بی معنا بود. رشوه دهی و رشوه گیری به شدت در ایران شیوع داشت. امور اخلاقی اعتبار خود را از دست داده بودند.  مجموعه ای از خرافات و موهومات بنام دین به مردم تلقین می شد. اکثر مردم از تقوا و پرهیزگاری بی بهره و از عفت و عصمت بی نصیب بودند و مرتکب اعمالی می شدند که ذکر آنها نیز شرم آور است. مشروبات الکلی در بین کسانی که استطاعت خرید آن را داشتند به حد افراط رواج داشت. جیمز موریه جهانگرد انگلیسی می نویسد : فرنگی ها شراب را حلال می دانند و کم می خورند و ایرانیان آنرا حرام می دانند و زیاد می خورند. علوم در این عصر منحصر بود به فقه و بحث در فروع  احکام و اوقات طلاب علوم تمامًا به بحث پیرامون مسائل فرعی می گذشت.  علما و پیشوایان مذهبی،  خود غرق در دریای  تعصبات بودند. فساد به شدت در میان آنها راه یافته بود. آنان با آزادی افکار مخالفت کرده و  از رتبه و مقام خود در هراس بودند. مردم برای آنان رتبه خدایی قائل بوده  و چشم وگوش بسته از آنان اطاعت می کردند. از نظر اقتصادی نیز وضع ایران فلاکت بار بود. هیچ نوع منبع درآمد ملی وجود نداشت و قحطی های پی در پی هزاران نفر را به دیار عدم می فرستاد و در این میان پادشاهان قاجار با دریافت وام های سنگین، اقتصاد ایران را در بست در اختیار خارجیان گذاشته ، خود با این وامها به عیش و عشرت می پرداختند. و اما ساکنین این مملکت مردمانی بودند جاهل ، متوحش ، متعصب که بیشتر آنها در آتش جهل ، فقر و بیماری میسوختند. بیسوادی در کشور موج میزد. زنان از حقوق اولیه محروم بودند. به عنوان مثال عقیده بر این بود که بهتر است زنان سوادی نیاموزند، چون ممکن است ساحر یا جادوگر شوند یا به انحراف اخلاقی دچار گردند. رابرت واتسن ایرانشناس انگلیسی در کتاب خود بنام تاریخ ایران و سلسله قاجار می نویسد: ایرانیان در ظاهر خوش سیما و مهمان نواز ومهربان و در باطن حیله گر، دو رو و بیرحم هستند. نسبت به زیر دستان غدّار و در مقابل زبر دستان افتاده و فروتن می باشند. بعلاوه مردمی هستند بی رحم، کینه توز، حریص، فاقد ایمان و محروم از صفات قدرشناسی و شرافتمندی. میرزا آقاخان کرمانی درکتاب سی مقاله می نویسد : همه مردم ایران دلشان می خواهد میر غضب باشند . حاج سیاح محلاتی جهانگرد ایرانی همدوره ناصرالدین شاه می نویسد : همه جای ایران یکی است 000 از تمام نقاطی که من دیده ام، بدتر ایران است. هیچ جا به این درجه خراب وپریشان نیست جهت آن هم این است که در تمام زمین به این شدت ظلم از امراء و نفوذ و جهل علماء نیست. این دوسنگ آسیا در ایران در نهایت قوت و شدت مردم را خرد می کنند.

 لرد کرزن  نا امیدانه درباره ایران و آینده آن چنین می نگارد :

 یگانه راه اصلاح ایران از طریق اخلاقی و معنوی است نه از طریق مادی و ظاهری با دادن راه آهن برق تلگراف و غیره ممکن است ایران آباد گردد ولی هرگز اصلاح نخواهد شد و فقط با اخلاق صحیح و معنویات تغییر خواهد نمود.