سونامی خاورمیانه که امواج توفانی آن پیوسته در تلاطم است و هر لحظه حادثه شگفت تازه ای می آفریند، حاصل تحولات تاریخی و اجتماعی طولانی است و در "نظم نوین جهانی" جایگاه ویژه ای دارد.

نگاهی عمیق تر و دقیق تر به رویدادهایی که ایران در قلب آن قرار دارد، واقعیتی را بیشتر و بیشتر نشان می دهد که با همه عریانی قادر به دیدن آن نیستیم؛ چرا که ما پرورده فرهنگ جزیی نگریم و به کلیات چندان عنایتی نداریم. اما جهان ما که هر روز کوچک تر و کوچک تر می شود، زیر نگاه نافذ و دقیق آن نیروهایی شکل می گیرد که آن را جزء به جزء تحلیل می کنند، در "مخازن اندیشه" به بحث می گذارند و برنامه ای را برای فردا تدارک می بینند که خود می خواهند.این اندیشه که خواست نیروهای جهانی صاحب "مخازن اندیشه" جز "منافع" آنها نیست، بر این واقعیت پرده نمی پوشاند که "نظم نوین جهانی" برنامه ای راهبردی[استراتژیک] است که رویدادهای کنونی اجزای متنوع و متعدد آن هستند و نقش کاربردی[تاکتیکی] دارند.

در "مخازن اندیشه" ـ که توضیح دقیق عملکرد آنها را در کتابی به همین نام داده ام ـ کشورهای همگون در فرهنگ و تمدن و زیر ساخت های اجتماعی، بر اساس استعدادها و قابلیت های فنی ـ اقتصادی و یا به دلیل همکاری جمعی به صورت مجموعه معرفی و نامگذاری شده اند. یکی از مهم ترین این مجموعه ها "خاورمیانه بزرگ" است که به خاطر وضعیت استراتژیک استثنایی خود، نقشی فراجغرافیایی دارد.

کشورهایی که زیر نام "خاورمیانه بزرگ" قرار گرفته اند، دارای مشخصه های همگون هستند. از نظر اقتصادی، انرژی فسیلی وبازار مصرف سبب همگونی این کشورها می شود. از لحاظ سیاسی، این کشورها به تعریف "مخازن اندیشه" همگی توسط نظام های "اقتدارگرا" اداره می شوند؛ و از نظر اجتماعی، مهم ترین زمینه های رشد" بنیادگرایی اسلامی" را باید در آنها یافت. بیست و شش کشوری که تحت این نام قرار گرفته اند، عرضی ده هزار کیلومتری را تشکیل می دهند که از موریتانی تا پاکستان امتداد دارد و شامل کشورهای زیر است: موریتانی، مراکش، الجزایر، تونس، لیبی، سودان، مصر، اسرائیل، فلسطین، لبنان، سوریه، عراق، اردن، ترکیه، ایران، افغانستان، پاکستان، کویت، امارات متحده عربی، قطر، بحرین، عربستان سعودی، یمن، جیبوتی، سومالی و عمان.

"مخازن اندیشه" بر اساس "همگونی" اقتصادی ـ سیاسی ـ اجتماعی این کشورها، راه حل پیوستن آنها به "نظم نوین جهانی" را در پروسه ای به نام "دموکراتیزاسیون" یافته اند که در زمانی بین 15 تا 20 سال باید به انجام برسد. فرایندی که می تواند دو سویه باشد، اگر مشارکت دولت ها و نخبگان کشورهای فوق را جلب کند و" منافع ملی" را طبق" شرایط جهانی" سامان دهد. در غیر این صورت، زمینه هر نوع "تقابل" از جمله "نظامی" فراهم آمده است.

محور سوریه ـ ایران به دلایل متنوع اجتماعی، تاریخی و ژئوپلیتیکی، خاکریز اول است که با عبور از آن راه پیوستن خاورمیانه به سیستم جهانی "اقتصاد آزاد" هموار می شود. هر نوع تحولی در این زمینه، پیوند تنگاتنگ با مسئله فلسطین و لبنان دارد که بلافاصله به معضل تاریخی خاورمیانه، یعنی "مسئله اسرائیل" مربوط می گردد.

سوریه، نقشی تاریخی در منطقه دارد که بعد از پیروزی انقلاب اسلامی در ایران به حکومت جمهوری اسلامی پیوند می خورد. این کشور که اکنون پدرخوانده های "بحران سازی" در خاورمیانه را در آن می جویند، به عنوان "طراح، برنامه ریز و سرفرمانده عملیاتی" نیروهای تندرو در اسرائیل، فلسطین، لبنان و ایران مورد نظر است. حتی برخی از صاحب نظران امور خاورمیانه، سازماندهی پایه ای حکومت اقتدارگرا در ایران را به برنامه ریزی و اقدامات محرمانه ای نسبت می دهند که در زمان حافظ اسد و توسط عبدالحلیم خدام به انجام رسیده است. عبدالحلیم خدام که به عنوان یک مرد سیاسی آگاه و توانا و مبتکر، در طول نزدیک به سی سال همواره کشور سوریه را به بالاترین درجه اقتدار و نفوذ در کشورهای خاورمیانه رسانید، با هوشمندی فوق العاده و آگاهی از عزم و اراده جهان و اهداف طرح خاورمیانه بزرگ، برای نظام حکومتی سوریه احساس خطر جدی کرد. او که خود طراح و برنامه ریز اصلی سیاست های سوریه بود، به رئیس جمهوری و دیگر پدرخوانده های کشورش، پیشنهاد اصلاحات و تغییرات بسیار مهم و اساسی در سطح کلان در کشور را داد. اما هم رئیس جمهور جوان و کم تجربه و هم پدرخوانده های سالخورده حزب بعث، در مقابل پیشنهادات خدام مقاومت و با آنها مخالفت کردند. لذا او ناچار به انتخاب راهی شد که منافع ملی سوریه را در آن می دید. تن دادن شخصیتی مانند عبدالحلیم خدام، که خود معمار و طراح و برنامه ریز کل حوادث سی سال گذشته سوریه و بسیاری از کشورهای خاورمیانه بوده، معتبرترین شاهد عزم و اراده جهانی است که تغییر حکومت سوریه را در برنامه دارد. تغییری که به معنای عدم حضور و دخالت سوری ها در خاورمیانه است. حذف سوریه از معادلات خاورمیانه، همه چیز را برای شکار "شاه ماهی خاورمیانه" آماده خواهد کرد. ایران در قلب حوادثی قرار خواهد گرفت که سرنوشت "خاورمیانه بزرگ" را رقم خواهند زد. سیاست راهبردی "مخازن اندیشه شکار شاه ماهی" بهر قیمت است.
سیاست "کاربردی" که می تواند برنامه ریزی "مخازن اندیشه" را با منافع ملی ایران پیوند بزند، رویکردی جز دموکراسی نیست. حضور فعال، آگاهانه و سراسری همه مردم ایران با هر نوع سلیقه و اندیشه، سپردن همه امور، از جمله نوع حکومت به آرای آزاد مردم، تنها سلاحی است که "منافع ملی" ایران را حفظ می کند، و مانع از گزند به "هستی" مادی و معنوی کشور می شود. و این راهیست که حکومت ایران، خلاف آن را می رود.